ทำไมมันถึงได้ยากนักนะ...ทำไม
แค่จะบอกว่า "คิดถึง" ว่า "รัก" กับพี่กอล์ฟ
เหมือนอย่างที่แก้วเคยบอก เคยพูดให้พี่กอล์ฟได้ฟัง
ทำไมมันถึงได้ยากขนาดนี้...ทำไม
เราต้องเก็บความรู้สึกนี้ไว้ถึงเมื่อไหร่
แค่อยากบอกให้พี่กอล์ฟรู้ว่า
"แก้วก็คิดถึงพี่กอล์ฟเหมือนกัน"
ทำไมประโยคสั่นๆแค่นี้เราถึงไม่พูดออกไปนะ
ทำไมเวลาที่เราอยากจะบอกกับคนที่เรารักว่า
เรารักเขา ทำไมถึงไม่พูดออกไป
แก้วอธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม
มันเจ็บ มันทรมาน ทุกครั้งที่ต้องเก็บความรู้สึก
เหล่านี้เอาไว้ แค่อยากจะย้ำให้พี่กอล์ฟได้รู้ว่า
ความรู้สึกแก้วยังเหมือนเดิม
แก้วคงไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดคำเหล่านี้ออกไปแล้วใช่มั๊ยคะ
พี่กอล์ฟก็มีคนที่คอยบอกให้พี่กอล์ฟได้ฟังอยู่แล้ว
มีคนที่พี่กอล์ฟอยากให้เขาพูดให้ฟังอยู่แล้ว
ตอนนี้ความรู้สึกที่แก้วมี มันคง...
ไม่มีความหมายสำหรับพี่กอล์ฟอีกต่อไปแล้ว...
แก้วดีใจมากนะคะที่ได้ยินคำว่า "คิดถึง" จากพี่กอล์ฟอีก
แต่...แก้วอยากให้พี่กอล์ฟเก็บความรู้สึกที่มีค่า
เหล่านี้ ไว้ให้คนที่พี่กอล์ฟรัก
อย่าทำให้แก้วเคยตัวอีกเลยนะคะ
แก้วอยากเห็นพี่กอล์ฟคนเดิม
ไม่ต้องเป็นคนเดิมกับแก้วก็ได้
แต่ขอให้เป็นคนเดิมกับคนที่พี่กอล์ฟรัก
ดูแลคนที่พี่กอล์ฟรักให้ดีที่สุด
เพราะแก้วก็จะดูแลคนที่แก้วรักให้ดีที่สุดเหมือนกัน
จำคำที่พี่กอล์ฟเคยบอกแก้วได้มั๊ยคะ
"อย่าคิดมากเรื่องผู้หญิงคนอื่นหล่ะ นิสัยอย่างนี้อยู่แล้ว
ไม่ได้ชอบคบใครทีละหลายคนหรอก
คบทีละคนเสมอ ถึงจะเห็นอย่างนี้แต่ก็ซื่อสัตย์นะ
ถ้ารักใครรักจริง ไม่เคยหลอกลวง"
จำได้มั๊ยคะ มันเป็นส่วนหนึ่งที่พี่กอล์ฟเขียน
ให้แก้ว ตอนวันเกิด แก้วจำมันได้ทุกคำเลยนะ
ทำเพื่อคนที่พี่กอล์ฟรักให้ดีที่สุดนะคะ
ไม่ต้องสนใจแก้วหรอกค่ะ ไม่ต้องสงสารแก้วด้วย
แก้วไม่อยากเคยตัวไปมากกว่านี้
เพราะยังไงสำหรับพี่กอล์ฟ
แก้วก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่กอล์ฟอยู่แล้วนี่คะ
อย่าทำดีกับแก้วเพราะแค่สงสารเลยนะคะ
มันจะทำให้คนที่พี่กอล์ฟรักเสียใจมากนะ
ที่แก้วพูดแบบนี้เพราะ แก้วเป็นห่วงพี่กอล์ฟนะคะ...คนดี
แก้วคงจะเจ็บ คงจะเสียใจ คงจะทรมานมากอะ
ถ้าพี่กอล์ฟจะทำเย็นชากับแก้วอีก
แต่แก้วไม่เป็นไรหรอกค่ะคนดี
ขอแค่พี่กอล์ฟมีความสุขก็พอแล้ว
